Levend verlies 💔
Monique is vaak huilend overstuur over alles wat ze mist in het leven. Over de dingen die ze ooit vanzelfsprekend kon doen, maar die nu volledig buiten bereik liggen. Het voelt voor haar alsof we langs elkaar heen leven, terwijl we de hele dag onder één dak zijn. Samen slapen is al jaren niet meer mogelijk. Monique krijgt dan nauwelijks rust en wordt door de minste beweging of het kleinste geluid weer wakker. Monique ligt in onze slaapkamer en ik slaap op zolder. 💔
In oktober 2024 kwam ik thuis te zitten door een burn-out. Na een jaar altijd thuis te zijn geweest en niet te hebben gewerkt, is het de afgelopen maanden stap voor stap gelukt om weer aan het werk te gaan. Vanaf morgen begin ik weer volledig. Ik werk altijd vanuit huis, zodat ik er voor Monique kan zijn en haar te ondersteunen waar nodig.
Monique probeert het leven te volgen, maar haar lichaam laat het vaak niet toe. Ze kan nauwelijks uit bed komen en brengt grote delen van de dag door in een donkere slaapkamer. Wanneer het even lukt, gebruikt ze de traplift om naar beneden te gaan en op haar bed in de huiskamer te liggen, zodat ze even een andere ruimte kan ervaren. Deze momenten zijn kostbaar; het zijn kleine stukjes vrijheid in een wereld die voor haar steeds kleiner wordt.
Monique levert steeds meer in. Haar wereld wordt kleiner en stiller. Alles wat energie vraagt, is een strijd. Gesprekken die vroeger vanzelfsprekend waren, zijn nu vaak al teveel. Haar dagen beperken zich tot bed, vaak urenlang stil liggen, meer niet.
In de ochtend zorg ik eerst voor Monique. Daarna ga ik aan het werk vanuit huis. Na het werk kook ik en eten we samen. Nadat ik alles opgeruimd heb, is het vaak al bijna 19.30 uur. Rond dat tijdstip gaat Monique naar boven, als ze al naar beneden is geweest, om de rust voor de nacht op te zoeken. Ze heeft deze rust nodig om überhaupt kans te maken op wat slaap. Zonder deze voorbereiding zou slapen vaak niet lukken.
Onze dagen lopen langs elkaar heen en de momenten van echt samenzijn zijn vrijwel verdwenen. Eerder keken we ’s avonds nog samen tv of films, maar die momenten zijn er al jaren niet meer. Nu kijk ik op zolder vaak een film of serie voordat ik zelf ga slapen. Het is daardoor logisch dat Monique het gevoel heeft dat we langs elkaar leven. 😓
In de afgelopen jaren hebben we steeds meer moeten inleveren. Korte wandelingen met de rolstoel zijn niet meer mogelijk. Bezoekjes van Davy en Isabel zijn zeer zeldzaam geworden. Vrienden kunnen helemaal niet meer langskomen, hoe graag we dat ook zouden willen, omdat het simpelweg te belastend is.
En misschien nog wel het pijnlijkste: de prijs die Monique achteraf betaalt voor zo’n moment samen is vaak ondraaglijk hoog. Wat voor anderen een uurtje bezoek is, betekent voor haar dagen of zelfs weken van extra ontregeling, instortingen en verslechtering van haar gezondheid. Het plezier weegt dan niet meer op tegen de schade die haar lichaam ervan oploopt.
Alles wat ooit vanzelfsprekend was, is langzaam verdwenen. 😢
Dit is levend verlies.
Het verlies van een gezamenlijk leven.
Het verlies van vrijheid, spontaniteit en keuzes.
Het verlies van wat voor anderen vanzelfsprekend lijkt.
Maar het is ook het leven dat we nog hebben.
Ik zie haar worstelen.
Ik zie haar verdriet.
Ik probeer aanwezig te zijn, steun te bieden, lief te hebben.
En ik merk dat ook ik verlies ervaar.
Het verlies van een ‘normaal’ gezinsleven.
Het verlies van momenten samen.
Het verlies van wat ooit vanzelfsprekend was, terwijl de wereld doorgaat en onze wereld steeds kleiner wordt.
Levend verlies betekent dat je rouwt om wat je bent kwijtgeraakt, en tegelijkertijd probeert te leven met wat er nog wél is.
Dat je houvast zoekt in kleine momenten: een glimlach, een stil moment, een knuffel of kus.
Dat je elk stukje contact koestert, omdat het de enige manier is om te blijven verbinden.
Voor ons is het een dagelijkse balans tussen verdriet, liefde, zorg en aanwezigheid. Het vraagt alles, maar het houdt ons ook bij elkaar. ❤️
