3 juni
6 juni
Vandaag is het alweer 14 jaar geleden, 6 juni 2005, dat Monique ziek werd door een verkeerd gezette ruggenprik die zij kreeg ter verdoving voor een operatie aan haar baarmoederhals. De liquorlek is te laat opgemerkt en pas in 2009 gedicht dm.v. een tissucol.
Monique heeft als gevolg van het langdurig verliezen van hersenvocht veel blijvende cognitieve klachten zoals constante extreme vermoeidheid, overgevoeligheid voor externe prikkels zoals geluid en licht, slechter geheugen en aandacht- en concentratiestoornissen.
Helaas herkennen Nederlandse artsen deze chronische klachten niet omdat volgens hen alle klachten verdwijnen zodra de lek gedicht is. Professor E. Vandermeersch, Academisch anesthesist Faculteit Geneeskunde te Leuven, heeft daar een heel andere mening over. Na een privébericht in 2011 aan de professor kregen wij onderstaande reactie terug.
Na Uw relaas doorgenomen te hebben ben ik inderdaad geneigd aan te nemen dat Uw problemen geïnitieerd werden door die liquorlek na de ruggenprik. U geeft een pleïade aan tekenen aan die zeker in de acute faze naar duidelijke liquorlek wijzen en dus bij U blijkbaar zijn blijven bestaan. Het zijn allemaal tekenen van irritatie van wat men noemt de “craniale zenuwen”, typisch voor liquorlekproblematiek.
De behandeling was niet echt dynamisch te noemen met nogal wat tijd verloren vóór de eerste patch en tussen beide in met een , in mijn ervaring, onterecht stoppen na twee patchen. De hoeveelheid bloed welke men ingespoten heeft speelt ook een rol en waar juist in de rug ten opzichte van de eerste ruggenprik. Het is geweten dat in een aantal gevallen de problematiek die ontstaat bij een liquorlek chronisch kan worden niettegenstaande pogingen tot behandeling.
Naast het effect van verlies van ruggenmergvocht via het gaatje gaan nog enkele ander mechanismen aan de slag die op hun beurt hoofdpijn veroorzaken en die het beeld kunnen gaan overheersen en blijkbaar, zelfs als het gaatje reeds dicht, is hoofdpijn en/of ander klachten kunnen gaan onderhouden. Die PDPH (post-dural-puncture-headache) is dus een waanzinnig gecompliceerd ding.
Er is ondertussen, nota bene door een arts uit het Jeroen Bosch Ziekenhuis, een speciaal apparaatje ontworpen om fouten bij het zetten van een ruggenprik te voorkomen. Monique haar leven is compleet verwoest door een ruggenprik, in combinatie met de ziekte van Lyme, dus voor haar komt het apparaatje te laat.
Het is al een behoorlijk aantal weken iedere dag en/of avond een hoop herrie bij onze directe achterburen. Constant gillende kinderen en steevast het gebonk van een bal tegen de muur. Het houdt maar niet op en Monique wordt er echt knettergek van 🙁
8 juni
Donderdagavond drong wederom het gebonk van de bal van de achterburen een lange tijd ons huis binnen.
Gistermiddag was het wéér raak. Na enige tijd werden we beiden compleet gestoord van het harde gebonk. Ik heb, over de schutting, netjes gevraagd of de kinderen alsjeblieft op het speel / voetbalveld, niet ver hier vandaan, wilde gaan voetballen. Oma, die in de tuin zat, reageerde bot en zonder enig begrip. Het gesprek liep onbedoeld uit op een discussie met domme kwetsende uitspraken zoals “verhuis dan”, “jullie hebben toch een geluidsdicht huis”, “bouw maar iets om je huis heen”, “jullie zeuren over alles”, “het is altijd iets” en ga zo maar door.
Wij waren woedend en besloten dat het tijd werd om een gesprek met onze achterburen aan te gaan. Monique en ik spraken af dat ik na het eten even bij Gerrit en Hennie langs zou gaan. Niet veel later stond buurman Gerrit zelf al, witheet van woede, bij ons aan de deur. We hebben hem direct binnen gevraagd voor een gesprek.
Gerrit wilde ons in eerste instantie alleen maar duidelijk maken dat zij vrij zijn om te doen wat ze willen in hun tuin. Hij was dan ook niet van plan om zijn kinderen te vragen ergens anders te gaan voetballen. Hij gaf wel toe te begrijpen dat het zeer vervelend is dat hun chihuahua Pip zo vaak blaft en op alles en iedereen reageert die langs komt. Hij heeft er zelf ook last van en snapt dat wij, en andere buren, daar wat van zeggen. Wij gaven aan dat het wel een vreemde reactie is als je dan boos weg loopt zodra buren je aanspreken op juist dát gedrag van je hond. Monique sprak ook uit dat wij daarna behoorlijk gefrustreerd zijn geraakt omdat we het gevoel hebben dat pesterijen begonnen met veel gegil en de voetbal. Gerrit verzekerde ons dat dit niet het geval is.
Wij hebben meerdere keren in het gesprek aangegeven dat wij, in de twee jaar dat zij hier wonen, alleen maar contact hebben gehad over het gedrag van Pip. Voor Monique zijn alle andere normale leefgeluiden, zoals snoeien, gras maaien, bladblazers en gillende kinderen, ook zéér belastend. Wij hebben daar nog nooit iets over gezegd naar hun toe omdat we weten dat het er bij hoort in een woonwijk. Wij hebben dus nooit ‘gezeurd’ over normale leefgeluiden van hun kant. Wij vroegen aan Gerrit waar bij hun het zeer onterechte gevoel dat wij ‘altijd overal over zeuren’ en de vraag ‘wat is dan het volgende’ vandaan komt. De feiten liggen namelijk heel anders.
Gerrit zei dat zij zelf vanaf het eerste gesprek met ons gedachten in hun hoofd hebben gehaald. Hij vertelde dat hij bij alles wat hij doet nadenkt over het geluid. Op de vraag of zij als gezin dan dingen anders hebben gedaan de afgelopen jaren antwoordde hij negatief. Wij vroegen hem wat het dan voor zin heeft om met geluid bezig te zijn én gefrustreerd te raken naar ons toe als je niets met deze gedachten doet. Daarop veranderde zijn houding een beetje en gaf hij aan bereid te zijn te overleggen met zijn vrouw Hennie. Hij zou voorstellen om de kinderen te vragen om niet meer in de achtertuin te voetballen maar bij hen voor in de straat.
Het was een pittig gesprek en hopelijk zijn hier mee alle, ook heel wat onnodige, frustraties van beiden kanten uitgesproken. We hopen dat het meer rust oplevert en we een stuk minder last hebben van het gebonk van de bal. Dat zou heel erg fijn zijn!
Wij blijven zoeken naar oplossingen om het omgevingsgeluid minder ons huis in te laten dringen. Ook kijken we ondertussen naar andere woningen op Funda omdat verhuizen zeker een optie is voor ons. Triest maar waar!
Monique was totaal gesloopt na het gesprek. Zij heeft zich er na direct boven teruggetrokken in een donkere slaapkamer. Ze is op tijd gaan slapen en heeft vannacht extra slaapmiddelen moeten innemen om de nacht door te komen.
Monique is meer dan op van alles 🙁
12 juni
Afgelopen donderdag ontdekte Monique een vreemd plekje op Elmo zijn buik. Onze afspraak bij Dierenkliniek Maaspoort in Den Bosch, voor vrijdagmiddag, heb ik af moeten zeggen door de slechte weersomstandigheden.
Helaas is er in het Pinksterweekend een tweede plekje ontstaan. Dinsdagochtend besloot ik naar een dierenarts in Kaatsheuvel te gaan omdat Den Bosch geen optie was vanwege werk afspraken later die ochtend.
Voor onderzoek van de plekjes werd Elmo, voor ik het wist, door de dierenarts en haar medewerkster vasthoudend aan zijn voor- en achterpootjes, op zijn zij gelegd. Elmo protesteerde flink en ik gaf aan dat dit niet heel handig is op deze manier bij een bulletje. Elmo was behoorlijk overstuur, trilde en hijgde enorm en plaste zelfs over zichzelf heen. Dit had ik nog nooit eerder mee gemaakt bij een dierenarts. Er werd geconstateerd dat Elmo een bacteriële huidinfectie had. Ik kreeg een speciale shampoo waarmee we hem twee keer per week moeten wassen.
Elmo was behoorlijk van slag na het dierenarts bezoekje. Hij zonderde zich af, was erg rustig en hij ging ook niet bij Monique op de bank liggen. Monique vertrouwde het niet en zij appte mij meerdere keren gedurende de dag dat ze het gevoel had dat er iets mis was met Elmo. Hij was zichzelf niet en hij was té rustig. Ik zei dat het heftig was geweest voor Elmo bij de dierenarts en dat hij waarschijnlijk ‘boos’ en van slag was.
Bij thuiskomst van mijn werk zat Elmo trillend achter de salontafel i.p.v. dat hij mij enthousiast begroette. Tijdens het avondeten kwam hij ook niet bij ons op de bank zitten. Ik heb hem op de bank getild en daar is hij rustig gaan liggen. Na het eten zagen we dat hij van de bank af wilde maar niet durfde te springen. We besloten hem op de grond te zetten en te onderzoeken. We wilden weten of hij ergens pijn had. Monique drukte op zijn wervels van boven in zijn nek en zo naar beneden. Toen ze op zijn onderrug/heupen drukte ging het mis. Elmo hapte zonder enige waarschuwing in haar hand en hij zat heftig trillend op het kleed. We schrokken enorm van zijn reactie. Toen we verder wilden voelen bleef hij bij alles in de buurt van zijn onderrug / heupen uithalen naar ons. Dit is niets voor Elmo en het maakte voor ons duidelijk dat hij veel pijn had. We hebben direct contact opgenomen met onze vertrouwde dierenkliniek in Den Bosch en we mochten meteen komen.
Dierenarts Marieke heeft Elmo helemaal onderzocht. Hij reageerde ook bij haar aanraking van zijn achterkant. Met speciale onderzoekjes heeft ze voor nu een hernia uitgesloten. Ze vermoedt dat Elmo een pees of spier heeft verrekt of iets dergelijks. Hij heeft een Metacam injectie gekregen en Noracarp tabletten voor de komende dagen ter pijnstilling. Ze heeft ook meteen naar de plekjes op zijn buik gekeken en stelde ook de diagnose bacteriële huidinfectie. Ze heeft een zalf met antibiotica voorgeschreven omdat in bad doen, met alles stress en pijn, nu niet slim is.
Elmo reageerde gisteravond op de injectie door wat over te geven. Ik heb vannacht beneden bij hem op de bank geslapen zodat ik hem in de gaten kon houden. Vanochtend was Elmo al iets enthousiaster maar hij blijft alert als je aan zijn achterkant komt. Hij is nog een stuk stiller dan normaal maar ligt gelukkig wel weer rustig bij Monique op de bank.
13 juni
Het gaat vandaag gelukkig weer wat beter met Elmo. Hij is enthousiaster en springt zelf weer op de bank. Dit proberen we natuurlijk zoveel mogelijk te voorkomen. Hij is ook minder alert als we zijn rug aanraken.
De plekjes op zijn buik reageren goed op de zalf met antibiotica. Hopelijk is ons kereltje Elmo weer snel helemaal de oude.
Sinds het gesprek met Gerrit is het rustig met de bal bij onze achterburen. Hier zijn wij heel blij mee. Hopelijk blijft het zo!
17 juni
18 juni
Afgelopen weekend was er vrijdag- én zaterdagavond een feestje in de buurt. De muziek en het harde gepraat drong tot diep in de nacht onze slaapkamer binnen. Helaas wisten we dit niet anders hadden we een paar nachten in de B&B geboekt.
De geluiden van grasmaaiers, bladblazers en hoge drukreinigers zijn nu ook bijna een dagelijks terugkerend iets. Door het mooie weer zitten veel mensen lekker in hun tuin en spelen de kinderen buiten. Allemaal normale leefgeluiden die helaas enorm veel effect hebben op Monique.
Na een zeer slechte nacht werd Monique vanochtend om 07.15 uur wakker van de gemeente die, de slootkanten met grof geschut, aan het maaien is. Monique slaapt al een tijd héél slecht door vele hormoonschommelingen. Na drie maanden is ze toch weer ongesteld geworden en deze menstruatie houdt nu al 9 dagen aan.
Monique is gesloopt door alles en is meer dan op!
De ziekte van Monique heeft, voor ons beiden op een andere manier, een flinke impact op ons leven. Monique is alle dagen doodmoe, ziek en moet vechten om de dagen door te komen. Ik kijk, naast de dagelijkse zorg voor haar, machteloos toe vanaf de zijkant.
Monique is het vechten moe en zij geeft steeds vaker en duidelijker aan het op te willen geven. Diep in haar hart wil ze dat helemaal niet en is ze enorm bang voor de dood. Ze wil eigenlijk gewoon haar leven terug en genieten van kleine dingen in het leven. Op dit moment ziet Monique geen licht aan het einde van deze donkere tunnel 🙁
Ik ben vreselijk bang om Monique kwijt te raken en dat veroorzaakt regelmatig complete paniek in mijn hoofd. Deze paniek en bijbehorend gedrag levert onbedoeld veel stress in huis op en dat vreet weer energie. Het is ook zeker niet goed voor onze relatie!
Mijn grootste angst is dat ik Monique een keer dood in huis vind. Ik ben bang dat ze door overprikkeling en/of frustratie gekke dingen doet en dat haar hart het begeeft omdat haar lichaam op is. Ik heb hierover al veel gesprekken gevoerd met mijn psycholoog de afgelopen 2 jaar. Ik heb ook meerdere emdr sessies gehad om dat beeld, wat ik krijg zodra ik weet dat er herrie is of komt in de buurt, van mijn netvlies te krijgen. Ik weet als geen ander wat die overprikkeling met haar doet en wat de gevolgen, vaak voor dagen of zelfs weken, zijn. Het is verschrikkelijk om Monique te zien instorten en haar dagenlang te zien vechten en soms zonder enig herstel. Ik maak kleine stapjes door de therapie maar ik ben er nog lang niet. Iedere vezel in mijn lijf schreeuwt het uit en wil iets doen om Monique haar leven leefbaarder te maken. Kon ik de wereld om ons heen maar stil zetten. Ik zou mijn leven geven als Monique dan weer gezond zou zijn!
20 juni
Davy heeft eindelijk een oproep gekregen voor het eerste intake gesprek, dinsdag 2 juli, bij Centrum Autisme GGZ Breburg. Spannend!
21 juni
Monique haar menstruatie houdt nu al 12 dagen aan en er lijkt geen eind aan te komen. De bloeding is sinds vandaag ook weer veel heviger dan de afgelopen dagen. Monique heeft vaak extreme hoofdpijn, last van vervelende buikkrampen en slaapt zeer slecht. We hopen dat haar menstruatie en bijbehorende klachten snel minder worden.
Bij veel vrouwen blijkt dat het patroon van de menstruatie na het 40e levensjaar langzaam begint te veranderen. Vaak heb je het in het begin zelf nog helemaal niet door. Dat komt omdat je na je 40e langzamerhand al naar de menopauze gaat. Het woord menopauze betekent niets anders dan je laatste menstruatie. Als je laatste menstruatie 12 maanden geleden plaatsvond kun je spreken van de menopauze. De menopauze is weliswaar je laatste menstruatie die rond je 51e plaatsvind, maar de overgang begint al jaren eerder. Met andere woorden: de eisprong kan al jaren eerder onregelmatig gaan worden en dat merk je in je cycluspatroon. Deze periode noemt men ook wel de pre menopauze.
Je zou verwachten dat aan het begin van de pre menopauze, je menstruatie direct minder vaak en minder hevig is. Helaas blijkt de realiteit anders. Veel vrouwen krijgen last van een hevige menstruatie of veranderend menstruatiepatroon waardoor het het bloedverlies toe neemt en ze vaker ongesteld worden. Vrouwen gaven zelfs aan dat het bloedverlies tijdens de menstruatie zo hevig was, dat het leek alsof ze net bevallen waren. Grote stolsels kunnen dan voorkomen. De oorzaak hiervoor ligt vooral bij het hormoon progesteron. Het blijkt dat naarmate de hoeveelheid progesteron – verantwoordelijk voor de afbraak van het baarmoederslijmvlies – afneemt door de overgang, er meer slijmvlies in de baarmoeder wordt opgebouwd. En dus treedt er meer (tussentijds) bloedverlies op, waardoor je vaker menstrueert. Ook kan de menstruatie langer aanhouden dan normaal.
Wij snappen nog steeds niet dat gynaecoloog Dr. van de Kerkhof uit Den Bosch van mening is dat Monique niet in de overgang zit. Hoe kortzichtig kun je zijn? Is dit omdat er ‘chronische Lyme’ en ‘klachten na liquorlek’ in haar dossier staat? Is het omdat deze ziektes niet bestaan volgens Nederlandse artsen en daarom al haar klachten ’tussen haar oren’ zitten? Wat ons betreft is het ego van veel artsen te groot en denken ze alle waarheid in pacht te hebben. Het zou hen sieren als ze beter naar hun patiënten zouden luisteren.
Monique wordt in augustus 49 dus gezien haar leeftijd is het helemaal niet gek dat ze in de overgang zit. Haar klachten zijn meer dan duidelijk en zelfs vervroegde overgang is aanwezig in de familie. Het zou fijn zijn als ze hierover zou kunnen overleggen met een kundige gynaecoloog. Dit alles zit zeker niet tussen Monique haar oren!
23 juni
Gisteravond zijn we wéér onverwachts overvallen door een feestje in de buurt. De bas van de muziek dreunde tot diep in de nacht door in onze slaapkamer. Monique raakte vroeg in de avond totaal overprikkelt en is overstuur en ziek naar bed gegaan.
Monique slaapt zeer slecht en weinig. Ze wordt vaak wakker doordat ze enorm veel bloed verliest door de extreme hevige menstruatie. De bloeding is nog nooit zo erg geweest en we beginnen ons er een beetje zorgen om te maken. Haar menstruatie houdt nu al twee weken aan en ze loopt letterlijk leeg, om het maar even heel gek te zeggen. Is dit normaal of wordt het tijd om even met de huisarts te overleggen?
We spelen al maanden, eerlijk gezegd vanaf dat Elmo bij ons is, met de gedachten of we er wel goed aan hebben gedaan om een hondje in ons gezin op te nemen. Soms is die gedachten even weg maar iedere keer speelt hij toch weer op bij ons beiden. Het blijft namelijk een feit dat Monique vaak té ziek en zwak is en onmogelijk voor Elmo kan zorgen.
Ik werkte al regelmatig thuis zodat ik voor Monique kan zorgen. De laatste maanden werk ik alle dagen de ochtenden thuis omdat Monique de zorg voor Elmo niet aankan. Dit is een hoop geregel en het vergt ook enige planning met collega’s op het werk. Er zijn ook momenten dat ik werk afspraken buiten de deur heb waar ik niet onderuit kan. Voor Elmo zijn komst hielp ik Monique dan naar beneden op de bank of ze bleef veel langer op bed liggen tot ik thuis kwam. De zorg voor Elmo ( aandacht, spelen, eten geven, laten plassen en/of zonnen 🙂 ) gaat altijd door. Ook op de momenten dat het eigenlijk onmogelijk is voor Monique. Elmo is een behoorlijk lange tijd een zorgenkindje geweest vanwege zijn gezondheid. Dit hebben we nu gelukkig onder controle door de juiste voeding. Elmo is een lief voorbeeldig kereltje en aan hem ligt het zeker niet!
De zorg voor Elmo is, als we héél eerlijk zijn, té zwaar naast alle zorgen voor én om Monique. Ik heb het al enorm druk door het combineren van mijn werk en de zorg voor Monique. Daarnaast is het huishouden nu ook veel meer werk, vaker schoonmaken en stofzuigen, omdat Elmo behoorlijk verhaart. Dit houdt in meer geluid in huis en overprikkeling voor Monique. Het gaat ook ten koste van de spaarzame kleine momentjes, buiten de zorg voor haar, van ons samen. We zijn dol op ons kereltje maar Monique lijdt onder de zorg voor Elmo. Ze gaat veel vaker over haar grenzen heen en dit heeft allerlei lichamelijke gevolgen. Het kan en mag wat mij betreft niet ten koste van Monique haar gezondheid gaan. Dat was zeker niet de insteek toen we Elmo opnamen in ons gezin. Achteraf hadden we er nooit aan moeten beginnen maar dat is achteraf en te laat nu.
Het is een vreselijk dilemma waar wij al maanden mee struggelen. Moeten we op zoek naar een gouden mandje voor Elmo? Kunnen we dit ons lieve kereltje aandoen? Kunnen wij ons clowntje wel missen? Ons verstand en gevoel staan zover uit elkaar 🙁
Het is Monique allemaal teveel op het moment. Ze trekt zich steeds verder terug in haar eenzame coconnetje 🙁
25 juni
Ons kereltje Elmo doet het goed ondanks de hoge temperaturen in huis. Hij gaat, als het aan hem ligt, lekker buiten in het zonnetje liggen. Zodra Monique hem even op de plaats wil laten plassen ploft hij meteen neer 🙂
Wij houden Elmo, vanwege zijn plattere snuit, liever binnen op zijn koelmat of lekker voor de ventilator op zijn slaapzak. Ik wandel alleen vroeg in de ochtend en laat in de avond met hem als de temperaturen wat lager zijn buiten.
26 juni
We hebben besloten dat ik zeker tot na mijn vakantie alle ochtenden thuis werk zodat ik voor Monique én Elmo kan zorgen. We willen ons kereltje Elmo niet kwijt en proberen een goede oplossing en balans te vinden.
De afgelopen dagen was er veel gegil van de kinderen in hun zwembadje in de tuin. Gezien het warme weer zal voorlopig het gegil in de buurt wel aanhouden helaas. Vanochtend om 07.30 uur werd Monique wakker gemaakt door klusgeluiden. Geen goed begin van de dag en zeker niet met een pittige middag én zware avond in het vooruitzicht. Vanmiddag gillende kinderen en daar bovenop vanavond in Waalwijk de tv opname van Sterren Muziekfeest op het Plein van 20.15 uur tot 23.15 uur.
Het wordt een zware dag voor Monique 🙁
Ik heb mijn vakantie nog niet gepland omdat ik graag twee weken vrij wil zijn als onze achterburen op vakantie zijn. Zodra we zien dat zij vertrekken neem ik verlof op omdat de kans op rust dan een stuk groter is. We hopen op een paar rustige weken zodat we beiden wat op adem kunnen komen.
Monique en ik zijn heel hard aan rust toe!
27 juni
Gisteravond was het Sterren Muziekfeest op het Plein en dat hebben we geweten ook. Niet normaal hoe hard de muziek door Waalwijk en de omliggende dorpen schalmden. Wij konden hier in Sprang Capelle letterlijk meezingen met o.a. André Hazes zijn Bloed, Zweet en Tranen en Leef. Het muziekfeest duurde tot 23.30 uur. Wij, en meerdere mensen met ons, vinden het vreemd dat zoiets op een doordeweekse dag gepland wordt met goedkeuring van de gemeente. Waarom niet in het weekend?
Voor ons is zoiets altijd ellende maar in het weekend zouden wij een nachtje naar de B&B kunnen vluchten. Dit was nu helaas niet mogelijk 🙁
29 juni
Gistermiddag kwam Davy onverwachts na zijn werk, helemaal blij en trots, bij ons binnen gelopen. Ze zijn erg tevreden met Davy bij Baanbrekers en hebben hem een nieuwe baan, een jaarcontract met kans op een vaste aanstelling, aangeboden. Na afloop van zijn half jaar contract op de salarisadministratie zal Davy in september starten als Applicatiebeheerder. Davy heeft wat dat betreft nul ervaring en zal cursussen automatisering gaan volgen en verder intern opgeleid worden.
We zijn enorm blij voor Davy en gunnen hem deze kans als geen ander. Hij heeft niets te verliezen en kan er alleen maar wijzer van worden. We zien dit als de kans van zijn leven, zeker gezien zijn ‘situatie’. Wat ons betreft verdient Davy het ook na al zijn harde werken, vooral aan zichzelf, in het afgelopen jaar.
Zijn opname in kliniek Overwaal vorig jaar heeft zijn leven langzaam compleet veranderd in positieve zin. Davy heeft zijn dwang onder controle, heeft zijn leuke vriendin Isabel, die hem als geen ander begrijpt, leren kennen in de kliniek, woont in een prachtig huisje met leuke tuin en hij heeft een fijne baan waarmee hij zichzelf financieel kan onderhouden.
Wij hadden dit vorig jaar niet eens durven dromen. Wauw! We zijn enorm trots op onze kanjer!
Pffff dat werd tijd dat er weer eens wat gunstig nieuws onze kant op komt. Hopelijk blijft het zo gaan.
Kanjers zijn jullie allemaal!!!!! En voor Davy geldt dat goed voorbeeld doet goed volgen. Kan ook niet anders he?